Het is al weer de elfde dag van ons verblijf in Amerika en tot nu toe hebben wij ons nog geen seconde verveeld.
Ook vandaag was weer een geweldige dag,een dag waarin we weer veel verschillende kanten van Utah hebben kunnen bekijken.
We vertrokken om een uur of half tien richting de Valley of the Gods,onderweg passeerden wij weer Mexican Hat en sloegen een paar mijl verderop linksaf om het Gooseneck statepark te bewonderen.
Het betreft in dit geval een uitzichtpunt dat je gewoon gezien moet hebben als je daar dan toch voorbij komt.
Een enorme rotsmassa die als je goed kijkt er uitziet als een ganzennek en dit allemaal is veroorzaakt door de San Juan rivier die hier doorheen stroomt.

Daarna reden we verder en passeerden wij de Valley of the Gods,zodat we gelijk wisten waar we later op de dag moesten wezen.
Een klein stukje verder begon de Mokie Dugway,een lange slingerende weg omhoog, met aan de ene kant een steile hoge rotswand en aan de andere kant een diepe afgrond,wat voor een prachtig uitzicht zorgde, uiteraard geen vangrail en dus de billen waren weer gespannen.


 
Boven op de top aangekomen gingen we op zoek naar het Muleypoint een punt waar je een prachtig overzicht hebt over het gehele dal.


Nadat we dat ook gezien hadden,besloten we nog een stukje door te rijden naar het Natural Bridges Monument.
Het woord zegt het natuurlijk al Natuurlijke bruggen en een prachtige rondweg van zo’n 9 mile lang bracht ons bij diverse punten waar je deze bruggen kon zien.
We kwamen ook langs een picknickplaats en hebben daar onder het toeziend oog van een levens grote kraai ons broodje opgegeten.
De uitzichtpunten vielen een beetje tegen omdat je als je dan eenmaal gestopt was er naar toe moest lopen. Nou zijn wij niet van die wandelaars en zeker niet bij hoge temperaturen, uiteindelijk hebben we wel op afstand een paar bruggen gezien en zijn daarna teruggereden naar onze eindbestemming, dezelfde weg terug en nu mochten we de Mokie dugway omlaag beleven.

 
Voor mij was het smullen en arme Paula heeft weer wat angstmomenten mogen doorstaan.
Eenmaal aangekomen in de Valley of the Gods zagen wij na een klein stukje rijden al onze eindbestemming, er stond een groot bord voor de deur waarop stond Bed and Breakfast.

We werden met open armen ontvangen en de gastvrouw bracht ons gelijk naar onze kamer. Wat een geluksvogels zijn wij toch het bleek nl. dat wij niet in dat grote huis een kamer hadden maar in een piep klein huisje apart. Het vertrek bestond uit een ruimte waar een twee persoonsbank was geplaatst en een badkamer annex toilet,de master bedroom oftewel de slaapkamer was beneden in het huis gevestigd en te bereiken via smalle en steile wenteltrap,of buitenom via een aparte deur.
( zie fotoalbum,speciaal voor Karin en Marlous)

Nadat wij onze koffers in het huisje gebracht hadden,werd het tijd voor de valley. Het was een fantastische tocht van zo’n 17 mile al slingerend langs allerlei vreemdsoortige rotsen.


Voor het diner moesten we terug naar Mexican Hat alwaar we gegeten hebben bij de Swinging Steak,waar de kok een sacherijnige cowboy was en het vlees op een soort schommel werd bereid terwijl er daaronder een groot vuur werd gestookt met hout.

Wij vonden de steaks veel te duur ($ 30) en besloten voor de kip te gaan,dit werd dan afgeserveerd met bruine bonen uit een potje en wat blaadjes sla.
De maaltijd was niet bijzonder maar de ambiance was wel apart.
Eenmaal terug bij de B en B werden we getrakteerd op een lekkere bak koffie en ontmoette wij ook de andere gasten.
Daarna nog wat foto’s gemaakt en de rest van de avond zitten relaxen op ons balkonnetje.

Het enige geluid wat je hoorde wat het gezoem van een paar vliegen en die hebben het helaas wat korter volgehouden dan wij en morgen zitten wij in Moab en hopen wij dit bericht te kunnen plaatsen.

FOTOALBUM 

Het is al weer de elfde dag van ons verblijf in Amerika en tot nu toe hebben wij ons nog geen seconde verveeld.

Ook vandaag was weer een geweldige dag,een dag waarin we weer veel verschillende kanten van Utah hebben kunnen bekijken.

We vertrokken om een uur of half tien richting de Valley of the Gods,onderweg  passeerden wij weer Mexican Hat en sloegen een paar mijl verderop linksaf om het Gooseneck statepark te bewonderen.

Het betreft in dit geval een uitzichtpunt dat je gewoon gezien moet hebben als je daar dan toch voorbij komt.

Een enorme rotsmassa die als je goed kijkt er uitziet als een ganzennek en dit allemaal is veroorzaakt door de San Juan rivier die hier doorheen stroomt.

Daarna reden we verder en passeerden wij de Valley of the Gods,zodat we gelijk wisten waar we later op de dag moesten wezen.

Een klein stukje verder begon de Mokie Dugway,een lange slingerende weg omhoog, met aan de ene kant een steile hoge rotswand en aan de andere kant een diepe afgrond,wat voor een prachtig uitzicht zorgde.

Uiteraard geen vangrail en dus de billen waren weer gespannen.

Boven op de top aangekomen gingen we op zoek naar het Muleypoint een punt waar je een prachtig overzicht hebt over het gehele dal.

Nadat we dat ook gezien hadden,besloten we nog een stukje door te rijden naar het Natural Bridges Monument.

Het woord zegt het natuurlijk al Natuurlijke bruggen en een prachtige rondweg van zo’n

9 mile

lang bracht ons bij diverse punten waar je deze bruggen kon zien.

We kwamen ook langs een picknickplaats en hebben daar onder het toeziend oog van een levens grote kraai ons broodje opgegeten.

De uitzichtpunten vielen een beetje tegen omdat je als je dan eenmaal gestopt was er naar toe moest lopen.

Nou zijn wij niet van die wandelaars en zeker niet bij hoge temperaturen.

Uiteindelijk hebben we wel op afstand een paar bruggen gezien en zijn daarna teruggereden naar onze eindbestemming dezelfde weg terug en nu mochten we de Mokie dugway omlaag beleven.

Voor mij was het smullen en arme Paula heeft weer wat angstmomenten mogen doorstaan. Eenmaal aangekomen in de Valley of the Gods zagen wij na een klein stukje rijden al onze eindbestemming, er stond een groot bord voor de deur waarop stond Bed and Breakfast.

We werden met open armen ontvangen en de gastvrouw bracht ons gelijk naar onze kamer.

Wat een geluksvogels zijn wij toch het bleek nl. dat wij niet in dat grote huis een kamer hadden maar in een piep klein huisje apart.

Het vertrek bestond uit een ruimte waar een twee persoonsbank was geplaatst en een badkamer annex toilet,de master bedroom oftewel de slaapkamer was beneden in het huis gevestigd en te bereiken via smalle en steile wenteltrap,of buitenom via een aparte deur.

Nadat wij onze koffers in het huisje gebracht hadden,werd het tijd voor de valley.

Het was een fantastische tocht van zo’n

17 mile

al slingerend langs allerlei vreemdsoortige rotsen.

Voor het diner moesten we terug naar Mexican Hat alwaar we gegeten hebben bij de Swinging Steak,waar de kok een sacherijnige cowboy was en het vlees op een soort schommel werd bereid terwijl er daaronder een groot vuur werd gestookt met hout.

Wij vonden de steaks veel te duur ($ 30) en besloten voor de kip te gaan,dit werd dan afgeserveerd met bruine bonen uit een potje en wat blaadjes sla.

De maaltijd was niet bijzonder maar de ambiance was wel apart.

Eenmaal terug bij de B en B werden we getrakteerd op een lekkere bak koffie en ontmoette

wij ook de andere gasten.

Daarna nog wat foto’s gemaakt en de rest van de avond zitten relaxen op ons balkonnetje.

Het enige geluid wat je hoorde wat het gezoem van een paar vliegen en die hebben het helaas wat korter volgehouden  dan wij en morgen zitten wij in Moab en hopen wij dit bericht te kunnen plaatsen.

Vandaag is het einddoel Alamosa waar we het hotel Inn of the Rio Grande geboekt hebben. Er zit een heerlijk zwemparadijs bij dus dat leek ons wel wat.

Na een goede nacht, ik werd pas om 6,30 uur wakker,begon vandaag de vijfde dag van onze vakantie. Voor ik onze belevenissen van deze dag kenbaar maak, eerst even wat zaken recht zetten. Klinkt streng maar het valt wel mee. Wat betreft mijn gezondheid even het volgende,

het gaat nog niet helemaal zo als ik zou willen, maar het is prima te doen. Wat betreft het weer,sorry als we daar een verkeerde indruk over hebben nagelaten. Tot nu toe regent het hier elke dag soms hard en vaak stopt het dan ook niet meer. Het regent echter alleen ’s middags,

dat betekent dus dat we toch een hele fijne ochtend hebben gehad en ook de middag amuseren wij ons wel, alleen is het jammer dat het je overkomt maar bomen en planten moeten af en toe een beetje water hebben.

Vandaag was alles anders, de ochtend begon bij de plaatselijke gevangenis die we niet vanbinnen hebben bezocht maar toch wel een paar foto’s van hebben kunnen spotten .Zo’n gebouw heeft iets dus konden we er niet zomaar aan voorbij gaan.

 

Daarna gingen we met een treintje een soort scenic route rijden. Het treintje stelde niet veel voor,een soort Bart Smit mobiel,maar het was toch wel grappig om te doen. We konden wat foto’s spotten van de Royal Gorge Bridge  de hoogste hangbrug ter wereld  die in 1929 is gebouwd just for fun en als zodanig nog steeds verbonden is met een pretpark.



 
Daarna gingen we naar Buckskin Joe, een oud opgezet western stadje met authentieke gebouwen en een shoot out aan het eind.

Op naar Alamosa, onderweg passeerden wij de skydrive van de vorige dag en de verleiding was te groot om zomaar hier aan voorbij te gaan. Paula had haar verstand op nul en haar blik op oneindig maar toch heeft ze ondanks alle spanningen van deze ride er van genoten.
Aangezien ik de tom tom had geprogrammeerd werd deze dan ook weer ingeschakeld. Onder het genot van de zwoele en sexy stem van onze gids Bonny reden we te ver. Ja ze had onderweg wel een  paar keer gezegd dat ik rechtsaf moest,maar dan moet er wel een weg zijn. Dus terug

25 miles

te ver,dat is niet zomaar wat. Gelukkig was de redding nabij want er stond een bord Great Sand Dunes linksaf en dat was een aanzienlijk stuk korter.

Het had overigens ’s middags al wel geregend maar nu was het droog. Gelukkig maar want het bleek een dirtroad te zijn. Ongeveer

21 miles

lang en het was heftig,vreselijk heftig,zo heftig dat we met strakke billen in onze stoel zaten en bijna geen foto’s hebben durven maken. Ik  vond het wel leuk maar Paula dus niet. Ze is diverse keren uit gestapt omdat het echt doodeng was. Kuilen, diepe gaten,stenen,hele grote stenen,diverse malen een riviertje moeten door kruisen en de benzine was ook bijna op. Het was een weg alleen geschikt voor auto’s met four Wheel drive en het laatste stuk bestond uit heel los zand. De naam van deze weg is, Medano Pass Primitive Road.

Helaas van de dunes hebben we weinig gezien,aangezien deze weg bijna 4 uur heeft geduurd. Bij het verlaten van het park,begaf de auto het. Hij ging niet meer voor of achteruit en de versnellingsbak kraakte hevig. We  zagen de bui al hangen in the middle of nowhere een auto zonder versnellingsbak. Gelukkig passeerde ons een andere auto en deze mijnheer was zo vriendelijk om even naar ons probleem te kijken. Ik had iets verkeerd gedaan en het probleem was dan ook snel weer opgelost. Nog even getankt en op naar ons hotel in Alamosa.

Onderweg ging de airco van de auto zijn eigen leven leiden,zodat de temperatuur bijna onder het vriespunt was gekomen. Als dit probleem zich morgen nog voordoet gaan we een andere auto regelen. Het was een leuke hotel met twee zwembaden inpandig. Een subtropisch bad met glijbanen en een groot zwembad en een bubbelbad en een sauna. Ook het eten was prima en we kregen 20% korting op de maaltijd dus voor $ 30 zaten we bommetje vol.

Paula is hierna nog gaan zwemmen en bubbelen en morgen hebben we een afspraak met een UFO………..

De laatste twee dagen waren echt stressen, tot aan vanochtend 11.00 uur was het nog steeds niet zeker of we moesten annuleren of toch maar gaan.

Gisteren (dinsdag) is Jos nog met spoed geopereerd en ook daarna ging het niet helemaal lekker, mocht niet naar huis en moest nog een nacht blijven.
Gelukkig ging het vanochtend wel beter en vond de arts het wel verantwoord op vakantie te gaan, uiteraard wel met een hele hoop pillen, spuiten en adviezen mee.
We zullen onze plannen wel iets aan moeten passen, vooral de eerste paar dagen rustig aan doen. Geen heftige hikes in de vakantie en ook zeker geen jeeptrails over hobbelige paadjes en byways, nou ja daar kunnen we mee leven dus maar besloten er voor te gaan.
Wel spannend natuurlijk en hopelijk blijft alles goed gaan.

Het is vandaag de laatste dag van onze vakantie en niemand kon vermoeden dat het dan ook wel een extreem lange dag zou worden.

Gisteravond heb ik toch nog wat op internet zitten zoeken betreffende onze TomTom want op de een of andere manier ging het niet helemaal naar mijn zin.

De bevestiging op het raam was een crime en ik had er toch nog wel een aardig bedrag voor neer geteld en $161 is tenslotte niet echt gratis dus op naar de Walmart,Paula sliep nog en het was nog rustig op straat,wat zag ik een aanbieding van een TomTom one voor slechts $ 89

Dus weer terug naar het hotel de verpakking bij elkaar geraapt en op naar de klantenservice.

Ik kreeg gewoon mijn geld terug en dit heeft mij wel op ideeën gebracht voor de volgende vakantie.

Rustig aan de koffers gepakt en op naar de 16str mall,een gezellige winkelstraat in Denver.

Uiteraard moesten we nog een keer het state Capitol bezoeken.

Het zonnetje scheen volop en het was behoorlijk warm maar het dan ook tevens onze laatste hike en omdat we toch niet in bezwete kleren in het vliegtuig wilde zitten hebben we maar wat tshirts er bij gekocht.

Om half vijf besloten we richting vliegveld te gaan en de auto in te leveren,het bleek toch nog wel een stukje rijden te zijn maar we arriveerden op tijd en konden het allemaal heel rustig aan doen.

Wat heet rustig aan, onze vlucht had een uur vertraging en daardoor misten wij onze aansluiting in Londen,wat als consequentie had dat we  7 uur op Heathrow moesten wachten.

De vlucht van uit Denver verliep redelijk snel omdat het natuurlijk avond was dat we vertrokken en ook nog wat restjes wijn en Whisky hadden opgemaakt,hebben we zowaar wat geslapen.
Op Heathrow aangekomen liepen we naar flight connections  en vandaar uit gingen we met een trein naar de paspoortcontrole, ik sprong op het laatste moment in de trein,de deuren gingen dicht en zag Paula vanuit een vertrekkende trein op het station achterblijven.

Uiteindelijk hebben we elkaar weer gevonden en gingen met de bus naar terminal 4 een reis die zo’n 18 minuten duurde. Het was een lange zit maar we gaan zo instappen op naar Nederland en hopen dan om om 20.30 uur te landen

Iedereen die ons rondje Denver heeft gevolgd heel erg bedankt voor jullie support en vanaf Heatrhow waar dit verslag is geschreven de groetjes uit Londen.

De koffers en ook de koelbox kwamen redelijk snel achter elkaar en daarna werden we opgehaald met een taxi en om 22.30 uur waren we thuis.

De eerste nacht in ons eigen bed zit er op en de jetlag die vast nog wel gaat komen lusten we rauw. Onze volgende bestemming is Griekenland waar we in oktober voor 8 dagen een relaxvakantie gaan houden en wie weet misschien volgend jaar toch nog een keer naar de USA

Iedereen die ons gevolgd heeft tijdens ons rondje Denver bedankt voor het support

Groeten Paula en Jos

Gisterenavond nog even paniek in de tent, nou ja paniek? er liepen overal beestjes door de kamer. Gelukkig geen kakkerlakken maar het waren een soort torretjes, niet eentje maar tientallen en ze konden nog vliegen ook. Ik had natuurlijk al hele visioenen dat ‘s nachts mijn hele bed vol zou zitten. Nou hebben we tijdens het jaren lange kamperen al alle mogelijke beesten in de tent en slaapzakken gehad maar daar kies je dan zelf voor en in een hotelkamer vind ik het toch minder fris.
Jos naar de receptie en gevraagd of er geen andere kamer was en of ze er iets tegen konden doen, helaas alleen op de derde verdieping was midden in het gebouw nog een kamer vrij en eigenlijk zaten we hier perfect, helemaal aan het eind van het hotel op de begane grond en als je de hotelkamer opendeed kon je gelijk via een exit naar het parkeerterrein met de auto 2 meter hier vandaan. Dus verstand op nul dan maar en hopelijk geen orgies van die beesten in ons bed vannacht.
Wordt straks vervolgd…..

Vanochtend vroeg uit de veren want we gingen nog een dagje Colorado Springs doen, zo’n 75 mijl hier vandaan. Toen we daar aan het begin van onze vakantie waren hadden we ‘s middags veel regen en hebben wat bezienswaardigheden over moeten slaan en wilden die toch nog doen als het mogelijk was.
 

Onderweg naar  CS kwamen we langs de Airforce Academy, die we dan maar als eerste aandeden, vorige keer ging dat niet door het noodweer en konden we nu mooi nog even meepakken, dachten we tenminste, bij het poortje liet Jos zijn rijbewijs zien maar dat was niet genoeg. Er moest ook nog een paspoort geshowd worden, tja zoals iedereen wel begrijpt hebben we die altijd bij ons want alle spullen liggen immers in de auto behalve vandaag…. We hadden alles georganiseerd voor de vliegreis en vandaag alleen maar de portemonnee, camera en zonnebrandolie bij ons. Nou dat ging dus niet door.

Dan maar doorrijden naar Seven Falls gereden, er stonden hele rijen auto’s voor het betaalpoortje maar later bleek dat  de lift die naar boven ging het niet deed en dat moest even uitgelegd worden, nou ja we lopen dan wel maar niet iedereen dacht daar zo over dus veel auto’s keerden weer om.
Er zijn twee trappen die je kan beklimmen, eentje met ca. 185 treden en de andere met 225 treden, weer keuzes maken want ze kwamen allebei op een ander punt terecht, nou zijn we niet lullig dus namen we die met de 225 treden. Pffft dat was een hele klim met deze temperaturen maar eenmaal bovengekomen de moeite waard, daarna kon je nog een hike doen naar een hoger punt en tja waarom niet dus die ging er gelijk maar even achteraan, niet een hele lange maar ik denk dat die een minuut of 20 geduurd heeft heen en weer terug ook uiteraard.



    

Hierna naar de Helen Hunt watervallen waarvan we vorige keer alleen maar een foto gemaakt hadden vanuit de auto omdat het met bakken naar beneden kwam vallen, nu was het prachtig weer alhoewel de wolken wel steeds dichterbij kwamen, je kon hier ook nog naar boven klimmen over een trap en een hike doen maar we hadden even genoeg trappen gezien dus zijn we doorgereden richting Manitou Springs. Foto’s maken kon ik ook weer niet met mijn camera want ik kreeg ineens de melding dat de memorycard vol was, gaat lekker zo vandaag.

Ach wat een verrassing, de High Drive was open en dat terwijl die twee weken geleden nog dicht was, een dirtroad van alleen stenen en zand, tja die moest nog even gedaan worden natuurlijk, niet echt heel eng maar een leuke afsluiter voor onze Nissan (hij was toch nog niet gewassen)

Aangekomen in Manitou Springs werd het steeds donkerder en begon het wat te spetteren, nou eerst maar even wat eten dan en wachten tot de bui over was, het was onderhand een uur of 2 dus tijd om de honger te stillen. Het ging gigantisch te keer met onweer, bliksem en alles wat daarbij hoort. Na een drie kwartier was alles weer weggetrokken en konden we het dorpje even doorlopen.
We hadden nog even het idee om nog een keer de Pikes Peak te doen maar zag er te bewolkt uit dus dat plan maar laten varen en na Manitou Springs nog naar Old Colorado City geweest, die twee dorpjes lijken erg op elkaar maar erg leuk om doorheen te lopen met tientallen snuisterijen winkeltjes waar we nog wat kleine cadeautjes gekocht hebben voor het thuisfront.

Toen we terugreden naar Denver hebben we behoorlijk lang in de file gestaan, wat een chaos op de weg zeg, het deed een beetje denken aan LA, bij Castle Rock maar even een pauze ingelast voor een Starbucks om even bij te komen en de outlets hebben we maar overgeslagen want we hebben gewoon geen ruimte meer in de koffers en dat geeft ook weer een reden om volgend voorjaar naar Florida te gaan als we weer door de shampoo’s en t-shirts heen zijn.

Bij het hotel aangekomen wilden we een snelle hap gaan halen bij de panda-expres maar zagen iets anders, het Western buffet, dat trok ook wel aan dus daar naar binnen en voor $ 11,00 pp kon je je weer helemaal ongans eten. Eerst maar een bord sla + toebehoren voor de nodige vitamines, daarna wat vis, vlees en kip en toen heb ik alle toetjes die ik deze vakantie heb afgeslagen maar in één keer naar binnen gewerkt. Wij eten eigenlijk nooit toetjes dus dit moest gewoon even gebeuren, "gelukkig" kon ik geen foto’s maken met mijn camera want dit was echt asociaal.

We waren net op tijd terug om online in te checken voor morgenavond als we terugvliegen, helaas lukte het Jos niet goede stoelen te reserveren maar je kan nu eenmaal niet altijd geluk hebben, toen hij terugkwam op de kamer vroeg ik of hij even die tor in de badkamer dood te trappen want dat was een groot formaat en ik liep op mijn blote voeten, mijn verzoek werd in de wind gegooid en hij stoof weg, oeps.
Komt even later terug dat we gaan verhuizen naar drie hoog want hij had er genoeg van, ze zouden vandaag spuiten maar nog steeds krioelt het ervan. Oh nee hè, niet zo’n impulsieve ADHD actie? Jawel dus, nou ik had best nog een nacht daar kunnen vertoeven en nu moest alles verhuisd worden.
Eigenlijk zag alles er al redelijk goed ingepakt uit maar op de één of andere manier heeft er een storm gewoed en ligt hier boven op 3 hoog alles weer totaal door de hele kamer verspreidt.

Misschien toch verstandig om het morgen een beetje rustig aan te doen, beetje zwemmen en dan ‘s middags nog even naar Denver te gaan voor een trolly-ritje of wandeling over de 16e straat. Het idee was eigenlijk om morgenochtend om half 11 naar de IMAX een film bij te wonen over de Grand Canyon (we hebben immers nog geen rotsen en parken genoeg gezien) maar een ochtendje bij het zwembad trekt me op dit moment meer aan.

We hoeven pas om een uur of half 6  te vertrekken richting vliegveld dus nog de hele dag om ons hier te vermaken.

Vandaag verkassen we naar ons laatste hotel in Denver en gelijk van de vakantie, hier zullen we 2 nachten verblijven. Van Longmont naar Denver centrum is het een stukje van ca. 35 mijl.

Ook weer via Priceline geregeld voor een prijs van $ 47,00 per nacht. Het is het Red Lion hotel Denver Central , ligt lekker centraal dus we kunnen nog alle kanten op.

Tja zo’n rondritje door de States daar komt nogal wat bij kijken.
Het vereist een goede organisatie en alle credits naar Paula, want ze heeft het fantastisch geregeld.
Maar tijdens zo’n vakantie kom je erachter, dat je niet alle zaken van huis hebt kunnen meenemen,zaken die het soms tijdens zo’n trip veraangenamen,nou die koop je dan terplekke en aan het eind van de rit probeer je er vanaf te komen.

Thuis in het verre Nederland heb je marktplaats en hier de trashcan en dan komt het moment van afscheid nemen naderbij en kan je het niet over je hart verkrijgen, dat die twee stoelen waar je intensief gebruik van hebt gemaakt, in de vuilnisbak belanden.

De leiding was het er niet mee eens maar gewapend met de kassabon in de ene hand en de twee stoelen in de boodschappenkar, ben ik gewoon naar de klantenservice van de eerste de beste Walmart gegaan en toen die mevrouw vroeg of er soms iets met die stoelen aan de hand was, heb ik gezegd dat ze toch niet zo lekker zaten et voila $32 retour.

Nu zijn wij natuurlijk niet de lulligste en hebben het bedrag gelijk weer geïnvesteerd.

Het is een nieuwe TomTom geworden tenslotte is het toch prettiger om zo’n ding van je zelf te hebben,je weet het maar nooit een ongeluk zit in een klein hoekje.

Vandaag zijn we naar ons laatste hotel van deze vakantie gereden in Denver.

Onderweg gingen we eerst nog even naar de Colorado Mills in Golden en hebben daar wat hebbedingetjes en wat kleding gekocht, niets schokkends want ook deze outlet stelt weinig voor en natuurlijk is Paula het met deze stelling niet eens,want ze heeft daar de aankoop van haar leven gedaan een Panda peper en zout stelletje.

Ons hotel is schuin tegenover  een super Walmart store gevestigd dus als we vannacht niet kunnen slapen (geweten dat begint te knagen etc. ) kunnen we altijd nog gaan shoppen.
Ook zit er een enorme store naast waar we onze ogen uitkeken toen we even een fles wijn gingen kopen Sams club in onze ogen een soort Makro met alleen maar verpakkingen in het groot.
Bij aankomst in het hotel hebben we alles wat mee terug moet naar Nederland uit de auto gehaald en in mijn ogen was de kamer in no time omgetoverd in een grote puinhoop.

Paula vond het nog wel mee vallen maar ik zag het even niet meer zitten en stelde voor om iets anders te gaan doen,die troep kon ook later worden opgeruimd.
We hadden wel eens gehoord dat er een enorm grote western zaak in Denver moest zitten en dat leek ons wel leuk om dat eens te zien en gelijk een goede gelegenheid om Tom uit te proberen.
Het was inderdaad een megastore en veel te duur dus nadat we het gezien hadden gingen we op zoek naar een restaurant en die was er om de hoek.
Applebees is het deze keer geworden en we hebben daar heerlijk ribs zitten eten.

Morgen gaan we naar Manitou Springs en de Seven Falls en hopelijk levert dat meer foto’s op dan vandaag.
Het internet is hier enorm traag dus ook dat kan resulteren in wat minder foto’s

Vanochtend afscheid genomen van onze cottage in Estes Park en vandaag een kort ritje naar Longmont waar we in het Courtyard by Marriott zullen verblijven voor één nachtje, niet dat dit nu zo’n bruisende en levendige, gezellige stad is maar als tussenstop prima vertoeven is.

Na een ontbijtje vertrokken om een uur of 9 richting de kabelbaan in Estes Park, leek ons wel leuk om nog even mee te nemen en duurt ook niet uren, met 3,5 minuut ben je boven en in het zelfde tempo ga je natuurlijk ook weer naar beneden, het was wel wat fris bovenop de berg maar daar hadden we ons op gekleed, na een half uurtje boven rond gekeken te hebben en uiteraard weer een aantal foto’s gemaakt, vooral van de honderden chipmuncks die daar rond liepen te bedelen maar weer de aftocht naar beneden gewaagd.



   

We waren ook nog niet in het dorp zelf geweest dus dat deden we er maar gelijk achteraan, moesten nodig een postkantoor zoeken. De ansichtkaarten zijn we altijd lekker snel mee en dus ook nu weer (zitten al ruim een week in een tas) en het zal niet de eerste keer zijn dat ze gewoon mee naar Nederland gaan maar raad eens wat, ze zijn vandaag op de bus gegaan. Nou zijn dat er door het digitale verkeer niet erg veel geworden maar sommige mensen moeten nu eenmaal getracteerd worden op een kaart.
Hierna nog even wat straatje op en neer gelopen en Jos heeft nog 3 t-shirts en een sweater gekocht waarvan er waarschijnlijk wel 1 of 2 naar Patrick zijn kast zullen verhuizen. Ikzelf heb een soort fleece-sweater gekocht met een Bruine Beer erop.
Na nog even een foto gemaakt te hebben van het Stanley hotel zijn we richting Loveland gereden waar we de outlets zouden leegroven.

Onderweg nog veel stops gemaakt om naar wat vissers te kijken die middenin de Big Thomson rivier stonden te vliegvissen op forellen, wel een leuk gezicht.

 
Ook kwamen we nog hele bergen geiten  (berggeiten dus ) tegen, wat wel grappig was dat ze precies op dezelfde plaats stonden als vorig jaar toen we daar langskwamen, alsof ze daar een jaar stilgestaan hadden.

In Loveland aangekomen waren we er helemaal klaar voor en stonden klaar in de startblokken om te roven, helaas, misgedacht want 80% van alle winkels waren leeg waarschijnlijk door de cirisis dus echt lang zijn we hier niet bezig geweest. Hebben wel een hele leuke keukenwinkel bezocht en daar de meest onzinnige dingen gezien (en gekocht) Niet dat we daar iets mee gaan doen maar gewoon voor de heb. Ik heb daar dingen gezien waar ik van mijn leven nog nooit van gehoord had maar wel heel leuk. Toch hebben we ons nog kunnen beheersen en heb de aardbeienkroontjesverwijderaar maar laten liggen en meer van dat soort grappige hebbedingetjes. Wel een peper-en zoutstrooier gekocht in de vorm van een paar coca-colaflesjes, en ik zag nog een koelkastmagneet in de vorm van een panda, iedereen begrijpt wel dat ik die gekocht heb.

In een kledingzaak nog een rokje gekocht en dat was het dan, geen GAP-winkel dus je hebt pech Patrick. Er waren haast helemaal geen leuke winkels dus besloten we maar richting Longmont te gaan naar het hotel, het was al een uur of 4 ondertussen dus mooie tijd om er voor vandaag een eind aan te breien wat het rijden en shoppen betreft.

Op de hotelkamer aangekomen, uitgepakt en nog even met Kimberley gesproken en heb weer wat adresjes voor outlets en Malls in Denver en Golden dus kijken of ik Jos zover kan krijgen die morgen te bezoeken.

Hèhè, eindelijk een Outback Steakhouse in de buurt en nog wel tegenover het hotel dus dat werd niet moeilijk kiezen vanavond, uiteraard namen we het lekkere brood erbij en vooraf de gevulde champignons, wat natuurlijk weer heerlijk smaakte.

Jos had als hoofdgerecht een Sirloin steak besteld en ik de filet Mignon, je zou toch denken LEKKER!!
Mis, we hebben iets gedaan wat we nog nooit in ons leven eerder gedaan hebben, we hebben de zooi direct teruggestuurd, het was gewoon niet te vreten. Het vlees was zo gigantisch zwart van de peper, dat het mijn bek uitbrandde en de patat kon je haast niet ontdekken door de lading zout die erover zat. Nu hebben we al heel wat keren bij de Outback gegeten en altijd prima geweest (eigenlijk staat hij wel op de eerste plaats van restaurant) maar dit was echt te gek. Nou ben ik niet zo moeilijk met eten maar er zijn grenzen en die was nu bereikt.
Het was uiteraard helemaal geen probleem en kregen een nieuwe portie met heel weinig kruiden volgens de kok maar nog was het niet echt lekker.
Het is dus echt waar wat men zegt, die ketens kunnen in elke staat (zelfs in elke stad) anders zijn maar met de Outback hadden we dit nog nooit ervaren. Nou ja volgende keer maar beter.

Hierna moesten we onze frustratie uitleven en dat is goed gelukt, hup op naar de Walmart en daar eens even goed met de credit card zwaaien.
Voordat we dat gedaan hebben moest Jos eerst even wat terugbrengen bij de Walmart, nou ik ga er niets over schrijven, het schaamrood staat nog achter mijn kaken als ik er aan denk en ga het hier ook niet noteren, dat doet hij zelf maar morgen als hij het verslag weer schrijft (als ie durft tenminste)
Volgens Jos kan je alles terugbrengen binnen 30 dagen dus geen probleem, er lag laatst zelfs één tomaat bij maar ik zou het toch echt niet in mijn hoofd halen.

We hebben wel een "bedscènefoto" gemaakt van de eerste aankopen maar de rest van de Walmart zit er nog niet bij, wie weet kunnen we morgen ook nog wat scoren en dan komt het hele gebeuren morgen wel.

FOTOALBUM 

Vandaag nog een dagje Rocky Mountains , uiteraard moeten we wat trails gaan doen zoals de Trail Ridge Road.
Het was helaas een lichtbewolkte dag maar met een aangename temperatuur om te starten.
Eerst maar weer naar de Starbucks de koffie was op en aangezien we vroeg op waren, was het kantoor nog gesloten en om deze aardige mensen uit hun bed te bellen voor wat koffie gaat zelfs mij te ver.
Zo rond een uur of negen vertrokken we richting Rockie Mountains National Park en aangezien de ingang  praktisch gezien hier om de hoek ligt waren we daar lekker vroeg.

Het was net zo’n gekkenhuis als gisteren,hartje zomer en stapels touristen.
Er stonden twee lange rijen voor de kassa en daar gaan wij natuurlijk niet op wachten als er een ingang is voor abonnementhouders,alleen dit was een kleine misrekening want wij hebben geen abonnement op dit prachtige park en de slagboom ging dus niet open.
Ja daar sta je dan met allemaal boze automobilisten die achter je waren gaan staan,we konden niet meer voor of achteruit maar gelukkig deden ze wel de poort voor ons open nadat ik had uitgelegd dat ik het verkeerd begrepen had en onze annualpas had laten zien.

Het blijft een prachtige route en ondanks de bewolking,harde wind en naarmate we hoger kwamen, de kou hebben wij ons geen seconde verveeld.
Het laatste stuk van de route was opgebroken en leverde veel vertraging op maar wij hebben vakantie dus wat maakt het uit.
Als ze in Amerika een weg gaan asfalteren gebeurd dat rigoreus en doen ze gelijk een heel groot stuk in dit geval

15 mile

.


Onder weg hebben weer wat wild live kunnen spotten en dit keer geen coyote (Roland goed op gemerkt,je gaat door naar de volgende ronde) maar een moose een soort eland dus.

Aan het einde van de route heb je dan het Grand Lake de naam zegt het al een heel groot meer met een winkelstraat en zowaar hebben we twee t shirts gescoord.

De weg terug is hetzelfde als de heenweg en daar zagen we weer wat Elks rondlopen.
Aangezien er een hele massa mensen bij betrokken was met camera’s, telelensen etc.etc.zie je het gevaar niet en kom je eigenlijk te dichtbij wat wel weer een mooi plaatje heeft opgeleverd.



Het was nog steeds bewolkt en de lucht werd om sommige plaatsen steeds donkerder en we besloten om een andere koers te gaan varen.
Gisteravond toen we met meerdere gasten rond het kampvuur zaten,was er een blij stel die vroegen of er ook nog een mooie route en vooral eenvoudig moest het zijn vanwege hun hond Pipi.
Zo’n troeteldier wat niet te veel mag lopen want zijn pootjes waren al aan de korte kant.
Deze mevrouw vertelde er ook nog bij dat het dier zijn eigen koffer met kleren mee nam op vakantie en dat wat hij nu droeg zijn pyama was.
Je hebt wat rare mensen op deze aardbodem rondlopen,anyway de route die haar werd aanbevolen was een wandeling rond het Lily meer en dat hebben wij dus ook gedaan.

Ook daar hebben we dieren gespot en wel honderden libelles en tientallen chipmunks
en een slang deze was te snel verdwenen in het gras,zal dus wel een addertje zijn geweest.
Ook nog een dier wat ons te snel af was de Pika en deze foto hebben we gestolen.
   
Heel relaxed en genietend van de rust zijn wij rond het meer gewandeld en kunnen terug kijken op een heilzame dag.
Morgen verlaten we Estes Park op weg richting Denver en volgens de leiding gaan we shoppen.

FOTOALBUM 

Nog maar even wat uitgebreider over de dag van gisteren. Het "hotel" van gisteren was toch zeker het leukste en vooral gezelligste van deze vakantie.
Omdat Jos toch een beetje huiverig voor honden is hadden we maar iets meegenomen om Niles  om te kopen voor het geval hij in de aanval zou gaan, maar dat viel reuze mee, na wat geblaf werden we totaal geaccepteerd.


We arriveerden bij Arthur en Kim om een uur of 3 en na de eerste gesprekken en het uitwisselen van wat pandaspullen en verhalen tussen Kim en mij, wat lekkers te drinken en nog meer geklets werden we uitgenodigd voor een heerlijke maaltijd bij de Wild Mountain Smokehouse and Brewery in het dorp, dit hebben we tegen Amerikaanse gewoonte in lopend afgelegd, de terugweg was iets heftiger want dit ging bergopwaarts, wel goed voor de spijsvertering trouwens.
Bij terugkomst werd het haardvuur aangemaakt en een fles heerlijke rode wijn opengetrokken (later volgende er uiteraard nog meer) en werd bij ons de Smoor geïntroduceerd.

Uiteraard moesten we eerst oefenen met het roosteren van de Marshmellows voordat we ons konden gaan bezighouden met het klaarmaken van de Smoor, een creamcracker belegd met een stuk chocolade, daarna een perfect geroosterde Marshmellow erop en als afsluiter weer een creamcracker en pletten dan maar die hap, het ging gelijk helemaal goed wonder boven wonder zonder al te veel geknoei, erg lekker als toetje na de maaltijd maar wel mierzoet dus aan eentje hadden we wel genoeg, je voelde je kiezen als het ware wel wat protesteren. Toch wel een receptje om te onthouden.

Toen wij maanden geleden uitgenodigd werden was het de bedoeling dat we ‘s nachts op het luchtbed plaats zouden nemen maar wat schetste onze verbazing, de gastheer en gastvrouw hadden hun eigen bed aan ons afgestaan en wij konden dus gebruik maken van de master bedroom en zelf namen ze allebei een bank voor deze nacht, Pfft  wat een luxe. Waar een flesje dropshot al niet toe kan leiden.
Maar dit was nog niet alles, dit hotel was echt "all inclusive", niet alleen het diner van gisterenavond maar ook vanochtend werden we verwend met een heerlijk ontbijt bij het  Sundance Cafe waar we met de Beetle heen gereden zijn en daar plaats hadden genomen op het terras met een prachtig uitzicht over de bergen. LIFE IS GOOD

Omdat we gewoon in vakantiestemming zijn en helemaal geen haast hadden zijn we ook nog naar de  Arts Fair in Boulder geweest, een soort kunstmarkt. Daarna nog naar de Applestore geweest maar we hebben ons kunnen beheersen.

Hierna weer teruggereden naar de Peak to Peak Hwy nr. 830, nog even een laatste kop Senseo en om 14.00 uur werd het dan toch tijd om verder te gaan.


 

Op naar Estes Park, binnen 5 minuten werden we al getracteerd op wat wild, een heuze vos, die liep langs de kant te scharrelen en later tijden voor onze auto, daar moest natuurlijk een plaatje van geschoten worden.


Aangekomen bij de Rocky Mountains begonnen met de Old Fall River Road, die hebben we vorig jaar ook gereden maar toen in de regen en mist en nu was het schitterend weer. We zijn hier wel even mee bezig geweest want het was giga druk, dit was één van de weekenden dat de Nationale Parken gratis toegang verleenden en dat was te merken ook, we hebben zelfs regelmatig in file gereden.
Terug naar Estes Park via  de Trail Ridge Road en zijn onderweg nog veel meer wild tegen gekomen, hele groepen herten, een soort van patrijsvogel (kan ook een ander merk geweest zijn) met een baby die plotseling de weg overstak en uiteraard wat bergmarmotten.









   

Het werd nu tijd om naar onze cottage in Estes Park te rijden, we hebben daar 2 nachten geboekt in de Colorado Cottages , het is net een appartement, alles zit erop en eraan, complete keuken mét gasfornuis, dit bracht Jos bijna op verkeerde gedachte en ik hoorde al iets over bloemkool met aardappels, nou ik dacht het niet. Gelukkig zat er aan de overkant van de weg een restaurant waar we heerlijk gegeten hebben.


De lokatie van de cottages is ook perfect, gelijk aan de ingang van het RMNP, dus morgen zijn we waarschijnlijk daar wel de hele dag te vinden.

Net nog even bij het kampvuur gezeten, dat hoort zo’n beetje bij het avondritueel maar na een half uurtje hadden we het wel bekeken (de Marshmallows waren nl. op en ook hier zaten ze Smoor te smoren)

Arthur en Kim, nogmaals bedankt voor de onvergetelijke logeerpartij, gastvrijheid en gezelligheid.

FOTOALBUM